Það er ekki von á öðru en að maður fái vott af fortíðarþrá þegar hið íslenska veður leikur mann grátt - og ekki einu sinni - heldur marga daga, vikur, mánuði í röð. Reyndar má segja að hinn íslenski vetur í ár hafi verið alveg einstaklega góður, í ljósi þess að við höfum fengið ca þrjá daga sem hafa verið fallegir síðan í byrjun janúar. Ég er hins vegar svartsýnismanneskja og lít á alla hina dagana, þar sem rigningin dundi á andliti mér - vindurinn sló í mig af miklum mætti - og myrkrið umlykti mig með svörtum og máttugum örmum sínum.
Ég veit ekki með ykkur hin, en ávallt á þessum tíma árs kemur upp sama tilfinningin... að betra sé að búa annarsstaðar. Í algjörum sannleik og í mikilli hreinskilni sagt þá væri fátt sem ég myndi sakna af þessari eyju - einungis náinna samskipta við fjölskyldu og vini - og að sjálfsögðu þessarar einstöku náttúru sem á sér enga líka (?) - en maður getur nú kíkt á Gullfoss og Geysi í sumarfríinu ef maður ákveður að flytja út.
En hvað um það, hér fæddist ég og hér á ég heima - og að sjálfsögðu fylgir því ákveðið stolt að vera Íslendingur, einn af einungis 300.000 manns.
En svona í skammdegisþunglyndinu yfir heimalærdómnum ákvað ég að blogga - og sýna myndir af framandi stað - aðallega þó fyrir hana Guðnýju. Þau eru ófá skiptin sem hugur minn hefur reikað til strandarinnar í Nice eða bátahafnarinnar í Mónakó. Það er svo gaman að hugsa til þess að annarsstaðar skín sólin.










Ég vona að þið hafið það gott í dag og njótið alls sem Ísland hefur upp á að bjóða.
Kveðja,
Guðrún.